هیدرولیزه یا ایزوله ؟

هیدرولیزه یا ایزوله ؟

 هیدرولیزه یا ایزوله ؟

بدون شک ،هیدرولیزه بر چشم انداز آنابولیک در دنیای پروتئین ها حکمرانی می کند . با وجود پپتایدهای زنجیره کوتاه ، سرعت جذب بالا و توانایی برای افزایش قابل توجه سطح آمینواسید های آزاد ، تقریباً غیر ممکن است که آن را با دیگر انواع پروتئین مقایسه کرد . اگر در پی کسب بیشترین رشد عضلانی هستید ، به پروتئین های هیدرولیزه نیاز دارید . آنزیم های هضم ، انواع ایزوله را به هیدرولیزه تبدیل می کند و به همین دلیل است که پروتئین های هیدرولیزه را پپتایدهای از پیش هضم شده هم می نامند.

پروسه هیدرولیزاسیون خواص جذب ارتقاء یافته ای را به آن می دهد . در کنار گوارش سریعتر نسبت به نوع ایزوله ، پروتئین های هیدرولیزه به خودی خود باعث افزایش ناگهانی سطح انسولین می شوند . و وقتی با کربوهیدرات های ساده مصرف شوند ،مثلاً به همراه نوشیدنی پروتئین پس از تمرین ، باعث افزایش ترشح انسولین می شود .

این مزیت بزرگی است از آنجایی که سطوح انسولین پس از تمرین فاکتورهایی را تنظیم می کند که امکان رشد عضلانی را فراهم می کند ، همچنین توقف تجزیه عضلات در پی تمرین بواسطه سطوح بالاتر از انسولین بهتر صورت می گیرد.

پروتئین های هیدرولیزه می توانند ترشح انسولین را افزایش دهند ، ولی اگر قبل از غذا مصرف شوند ، می توانند روند صعودی افزایش قند خون را کاهش دهند .پروتئین های ایزوله هم ، از این جهت عملکرد مشابهی دارند ولی با قدرت کمتر .

شاید بپرسید غیر از بیماران دیابتی ، توجه به قند خون برای چه کسی اهمیت دارد ؟ در واقع هر کسی که کنترل ذخایر چربی برایش مهم باشد ! وقتی سطوح انسولین در سطح بالایی است ، هم بافت عضلات و هم سلول های چربی تلاش می کنند تا قند را جهت ذخیره سازی جذب کنند – عضلات آن را به شکل گلیکوژن ذخیره می کنند ، و سلولهای چربی به شکل چربی .

افزایش ناگهانی سطح انسولین ولی کاهش همزمان قند خون باعث افزایش رشد عضلانی خواهد بود بدون افزایش رشد سلول های چربی .. این عملی است که از آن با اصطلاح عکس العمل گزینشی بافت ها یاد می شود : تحریک رشد در بافت مورد نظر ( که در اینجا عضلات است ) ، و همزمان ارسال سیگنال های متضاد به بافت دیگر ( که منظور چربی است ).

با این تفاصیر شاید پروتئین های هیدرولیزه فوق العاده به نظر بیایند ، ولی موضوع به این سادگی هم نیست : حقیقت نشان داده که افزایش ناگهانی سطح انسولین و آمینواسیدها که توسط پروتئین های هیدرولیزه رخ می دهد زمان بسیار کوتاهی را شامل می شود برای اینکه تولید پروتئین در عضلات را حفظ کند. به همین دلیل پروتئین های هیدرولیزه باید در مقادیر اندک و در عوض با فواصل زمانی کوتاه مصرف شوند ، یا اینکه بصورت مخلوطی با پروتئین های کند هضم تر مثل کازئین یا حداقل وی کنستانتره .

منبع :  فلکس ۲۰۱۲

۰ دیدگاه

پیام بگذارید.

آدرس ایمیل شما منتشر نخواهد شد.