ترکیب ایده آل کی روش، سریع و خطرناک

ترکیب ایده آل کی روش، سریع و خطرناک

ترکیب ایده آل کی روش، سریع و خطرناک
جای خالی بازی های تدارکاتی با تیم های بزرگ همچنان بدجور حس می شود و وقت آن رسیده تا چند وقتی قید نتیجه گیری و پیروزی بر رقبای ضعیف را بزنیم
ایران در چهارمین بازی از مرحله گروهی رقابت های مقدماتی جام ملت های آسیا، در دیدار برگشت برابر تایلند به میدان رفت و توانست با نتیجه ۳-۰ میزبان خود را شکست دهد.
آنچه در این دیدار نه چندان حساس اما مهم (از آن جهت که حکم به صعود قطعی ما به رقابت های آسیایی می داد.) به چشم می آمد، ترکیب تیم ملی و تاکتیک سرمربی پرتغالی کشورمان بود. چیزی که در این بازی مشهود بود نه ایجاد تغییرات گسترده و استفاده از نفرات جدید، بلکه تثبیت موضع اصلی تیم بود که به احتمال فراوان در آینده و رقبایی بزرگتر، نمود بیشتری خواهد یافت. به طوری که تیم بر اساس اصولی مشخص و از پیش تعیین شده در پی پیاده کردن اهدافش می رود. البته با صبر و حوصله ای فراوان و بدون شتابزدگی. به خصوص در فاز حمله و جایی که لژیونرهای تیم آنجا هستند.
تقریباً دیگر عادت کرده ایم که تیم ملی فوتبال کشورمان را با ترکیب ۱-۳-۲-۴ ببینیم. زوج نکونام و آندو، دو بال کناری، یک طراح و بازیساز اصلی بعلاوه یک مهاجم نوک. به کارگیری نفرات توسط کی روش، نشان از آن داشت که او در پی یافتن بهترین ترکیب خود است و هنوز حاضر نیست خیلی دست به ریسک بزند. به جز حضور داوری درون دروازه، استفاده از بیت آشور و حاج صفی در جناحین خط دفاعی مهمترین تغییرات تیم ملی نسبت به بازی های گذشته بود، که البته نمی توانست بی ربط با مصدومیت بازیکنان سابق این پست ها باشد.
زوج سید جلال و منتظری هم که به نظر کارآمدترین حالت ممکن در قلب خط دفاعی است و البته برای محک خوردن جدی نیاز به رویارویی با تیم های بزرگتری است. در جلوی مدافعان مرکزی تیم نیز زوج کاپیتان نکونام و تیموریان یک ترکیب تکراری و تا حدودی ثابت شده است و فقط گاهی شرح وظایف دستخوش تغییراتی جزئی می شوند. مثلاً در این دیدار، این دو بیش از آنکه در کنار یکدیگر قرار گیرند پوشش دهنده دیگری بودند و هیچ لحظه ای در جریان بازی میانه میدان را خالی نمی گذاشتند. البته این پوشش روی ضربات کرنری که برای تیم ما به دست می آمد کمی ایراد داشت و نیاز به بازنگری دارد.
حملات تیم همچنان مختصر و مفید است به طوری که بازی احساسی و سنتی در خط حمله و ارسال های متعدد از جناحین جایشان را به دقت، سرعت و حضور در هجده قدم حریف داده اند. چیزی که اگر به نحوه به ثمر رسیدن گل های تیم ملی دقت شود، به راحتی قابل لمس است.
سرعت دژاگه و فرصت طلبی گوچی که هر دو از کشف های سرمربی تیم ملی نیز می باشند به تیم کمک کرده تا تیم ملی با کمترین حملات، بیشترین نفع را ببرد. آنها در یک سوم دفاعی حریف کمتر کار اضافه ای روی توپ دارند و وقتی صاحب توپ می شوند خیلی سریع خود را به محوطه جریمه رقیب می رسانند. برخلاف آنچه مسعود شجاعی انجام می دهد. او با حرکات تکنیکی سعی در به هم ریختن دفاع حریف و گرفتن نظم دفاعی آنها می کند. این در حالی است که جباری که مسئولیت تغذیه نمودن این سه را دارد خود چه در دادن پاس های ناگهانی و سریع در عمق خط دفاعی حریف و چه حرکات فردی با توپ تبحر دارد (هرچند به طور مشخص از روزهای اوجش به دور است.) و این تنوع تاکتیکی تیم کی روش در هنگام حمله را افزایش داده است.
پس از حتمی شدن صعود حالا فرصت خوبی است تا سرمربی پرتغالی کمی شهامت را چاشنی تفکراتش کند و به دنبال تست کردن سایر گزینه های تاکتیکی و البته چیدمانش برود. البته جای خالی بازی های تدارکاتی با تیم های بزرگ همچنان بدجور حس می شود و وقت آن رسیده تا چند وقتی قید نتیجه گیری و پیروزی بر رقبای ضعیف را بزنیم!

منبع: گل

۰ دیدگاه

پیام بگذارید.

آدرس ایمیل شما منتشر نخواهد شد.