کاراته | مقالات

انواع سبکهای کاراته و ایران

On

سبک های کاراته

گفته می‌شود کاراته دارای قدمتی پنج هزار ساله است و یکی از استادان اولیه و مبتکران این فن «بودید هاراما» می‌باشد که حدود ۵۲۵ سال قبل از میلاد مسیح می‌زیسته است. وی که از پیشوایان مذهبی بود، پس از کسب علوم زمان خود، به منظور آموزش تعالیم مذهبی به دیگران، به تنهایی از هند راه افتاد و پس از راهپیمایی چندهزار کیلومتر و با پشت سرگذاشتن موانع طبیعی بسیار، به چین رسید و در ایالت «هونونان» و معبد شائولین اقامت گزید. تعالیم «بودید هاراما» شامل تمرینات شدید انضباطی و انجام اعمال پرهیزگاری بود. وی ۹ سال در کوه ها و غارها به انزوای کامل نشست، ۹ سال ریاضت همراه با تفکر و برای این که شاگردان نیز بتوانند در مقابل ساعت‌های طولانی تفکر و اندیشه، تاب مقاومت بیاورند و نیز با زورگویانی که تعالیم مذهبی و مردان دینی را سد راه خود می دیدند به مبارزه و مقابله برخیزند، ۱۸ حرکت تمرینی را ابداع کرد که در حقیقت زیر بنای حرکات کاراته امروزی می‌باشد.


از طرفی، هنگامی که حکومتهای استبدادی درچین، سلسله «کینک»، و سلسله «ساتسوما» در «اوکیناوا»، به منظور جلوگیری از ورزیده شدن مخالفان و نیز تحت کنترل درآوردن مردم، قانون منبع استفاده از شمشیررا به مورد اجرا گذاشتند و به جمع‌آوری سلاحهای رزمی اقدام نمودند، مردم به سوی آموزش هنر مبارزه با دست خالی روی آوردند که همین امر، موجب شکوفایی هر چه بیشتر «کاراته» شد.
در سال ۱۹۲۱ یکی از استادان برجسته کاراته اوکیناوا، به نام «گیجین فوناکوشی» توانست با قدرت و ظرافت تمام، کاراته را به ژاپن معرفی نماید و برخی دیگراز هنرجویان که تحت تعلیم بزرگترین استادان اوکیناوا قرار گرفته بودند، تکنیکهای سنتی را با یکدگر ترکیب نموده وسبک‌های متعددی از کاراته را به وجود آوردند. درحال حاضر کاراته شامل صدها سبک می شود که در واقع بازگشت همه آنها به چهار سبک اصلی و مادر، از سبک‌های کنترلی و یک سبک نیمه‌کنترلی می‌باشد.
سبکهای کنترلی عبارتند از:
    شوتوکان:

8882144
بنیانگذار این سبک، گیجین فوناکوشی(۱۹۵۷ -۱۸۶۸ش) می باشد. شوتوکان یعنی: خانه شوتو، مکتب شوتو – لقب فوناکوشی و کان به معنای خانه می‌باشد.
علاوه بر آن شوتوکان متعلق به سیستم«شوری ته» در کاراته است.
    شیتوریو:

523
بنیانگذار این سبک «مابونی‌کنوا» (۱۹۵۲ – ۱۸۸۹) می باشد. شیتوریو متشکل از دو سیستم «ناهاته» و «شوری‌ته» در کاراته می‌باشد. شیتو از نامهای دو استاد بزرگ اوکیناوایی گرفته شده است. به این شکل که «شی» از نام «ایتوسوآنکو» استاد مسلم سیستم «شوری‌ته» و کلمه تو از«هیگااونا کانریو» بنیان‌گذار و استاد بزرگ سیستم «ناهاته» برگرفته شده است.
    گوجوریو:

2007_World_Wushu_Championships_logo
این سبک توسط «میاگی چوجون» (۱۹۵۳ – ۱۸۸۸) بنیان نهاده شد. گوجوریو یعنی روش سفت و نرم، که در اوکیناوا شکل گرفت و متعلق به سیستم ناهاته در کاراته می‌باشد.
    وادوریو:

8896
بنیان‌گذار سبک، «اوتسوکه هیرونوری» (۱۹۸۲ – ۱۸۹۲) می‌باشد، وادوریو یعنی: راه صلح یا روش صلح جویانه.
    کیوکوشین‌کای:

1463
کیوکوشین‌کای یک سبک نیمه کنترلی است که توسط «ماسوتاتسو اویاما» (۱۹۹۴ – ۱۹۲۳) بنیانگذاری شد.
کیوکوشین کای از عناصر مختلفی که نشأت از تجربیات اویاما و سبک‌های دیگر است، تشکیل شده است. کیوکوشین کای از سه لغت کیوکو یعنی بالاترین یا نهایت، شین به معنی حقیقت، روح و کای به معنی گروه و انجمن ترکیب شده است. نام دیگر این سبک «اویاماریو» است. تأکید این سبک روی مبارزه واقعی از راه نزدیک است.
کیوکوشین‌کای یکی از سبک‌های آزاد کاراته است و برای کاستن مقاومت حریف، تکنیک‌ها به طور متوالی اجرا می‌شود، این سبک، تاکید زیادی برروی تمرینات تنفسی و حرکاتی که در کاراته دو ممنوع شده است دارد. دوجوی مرکزی این سبک «هومبو» نام دارد و در سال ۱۹۵۵ توسط اویاما در توکیو افتتاح شد.
کاراته در ایران:
کاراته با سبک کان ذن ریو در سال ۱۳۴۴ وارد ایران شد. دکتر فرهاد وارسته این ورزش را در ایران بنیان نهاد و آن را در یک زیرزمین ۴۰ متری در خیابان بهار شمالی که متعلق به پدرش بود با ۵-۶ نفر علاقمند آغاز نمود. به علت عدم شناخت مقامات ورزش ایران از کاراته توجه زیادی به این ورزش صورت نگرفت و هیچ گونه امکاناتی از جمله سالن تمرین مناسب در اختیار علاقمندان این ورزش جدید قرار نگرفت.
پس از چندی تمرین در آن زیرزمین ۴۰ متری، باشگاه گارد واقع در سید خندان میعادگاه کاراته کاها شد که تعدادشان به ۱۷ نفر رسیده بود. هوای ۱۵ درجه زیر صفر در زمستان و سالن بدون شیشه، دوش و رختکن هم برای کاراته کاهای علاقمند غنیمتی بود ولی باشگاه گاردهم مدتی بعد تعطیل شد.
حداکثر درجه کاراته در آن زمان کمربند سبز بود. اولین همراهان کاراته در سال های اولیه عبارت بودند از دکتر علوی مقدم، دکتر داریوش امینی، اصلانی، احمد وقایع نگار، فرزان فغانی، محمدرضا نصرتیان، هوشنگ اتحاد و مرتضی کاتو زیان، کاتوزیان در جمع شاگردان اولیه کاراته نخستین کسی بود که کمربند سیاه را در ایران به کمر بست. پس از دو سال آواره گی، سالن مشت زنی استادیوم امجدیه (سالن فعلی فدراسیون معلولین و جانبازان ورزشگاه شهید شیرودی) نخستین منزلگاه دولتی کاراته بود. اما به علت کمبود جا و نبودن امکانات کافی، اختلافات و دعواهایی بین مشت زنان و کاراته کاها در این سالن پدید آمد و سرانجام موجب شد تا دکتر وارسته شاگردان خود را به زیر زمینی دیگر این بار در امیر آباد منتقل کند. در سال ۱۳۴۶ آنها به باشگاه پهلوی سابق نقل مکان کردند. در خلال این سالها یکی دو نمایش کاراته در اماکن مختلف اجرا شد، از جمله برای ارتشیان و فرماندهان آنها که به عظمت این ورزش پی ببرند. آذر شیروانی اولین کاراته کای زن ایران بود که در این زمان تمرینات خود را آغاز نمود. کاتوزیان در خرداد ۱۳۴۹ موفق به دریافت کمربند مشکی شد و زمستان همان سال هوشنگ اتحاد هم کمربند مشکی دریافت نمود. در این سال در باشگاه آتش نشانی واقع در میدان حسن آباد، ماشین چیان هم کاراته تعلیم می داد. علیرضا احسانی، اکبر گلکار، اکبر محمدی بقا، فریبرز نوروزی، احمد نژند و یوسف شیرزاد از جمله شاگردان وی بودند.
در سال ۱۳۵۱ آکادمی کاراته ایران در خیابان عبده سابق روبروی خیابان دکتر فاطمی تشکیل شد و به عنوان اولین باشگاه رسمی کشور کار خود را آغاز کرد. در همین سال محمدعلی شریفی با کمربند سیاه دان یک شوتوکان به ایران آمد و با موافقت مسئولین آکادمی رسماً آموزش شوتوکان را آغاز نمود. در سال ۱۹۷۲ تیم ملی کاراته ایران متشکل از محمد اتحاد، فرخ مشفق، جمشید سلیمی، محمدرضا نصرتیان و میردامادی با هدایت فرهاد وارسته به مسابقات جهانی پاریس اعزام شد و به مقام پنجم جهان دست یافت. در همین سال اولین کرسی نایب رئیسی کاراته جهان به ایران تعلق گرفت. در سال ۱۳۵۲ اولین مسابقه انفرادی قهرمانی کشور در سالن هفتم تیر فعلی بین سبکهای وادوریو، شوتوکان و کان ذن ریو برگزار شد و هوشنگ اتحاد به مقام اول دست یافت. فرخ مشفق و کیارش سلیمی هم در مکان های دوم و سوم قرار گرفتند.
آکادمی کاراته ایران در سال ۱۳۵۲ از خیابان عبده به خیابان شهید مطهری فعلی نقل مکان کرد و انجمن های کان ذن ریو، وادوریو و شوتوکان فضا و امکانات بیشتری برای فعالیت پیدا کردند. در این سال باشگاههای دیگری هم در تهران تأسیس شد از جمله در فلکه دوم تهرانپارس و سالن ورزشی استادیوم فرحناز سابق که علیرضا احسانی در آن تمرین می داد و باشگاه تخت جمشید که اندکی بعد توسط جمشید سلیمی راه اندازی شد.
کاراته برای اولین بار در سال ۱۳۵۳ از محدوده تهران خارج شد و شهر شیراز اولین شهرستانی بود که کاراته و سبک کان ذن ریو در آن استارت خورد. به تدریج کاراته در استان ها و شهرستان های دیگر ریشه دواند و گنبد کاووس، اصفهان، مشهد، تبریز، اراک، کرمان، ساری، کرمانشاه و ارومیه صاحب کاراته شدند.
در سال ۱۳۵۳ اتفاق مهم دیگری هم افتاد و آن تأسیس فدراسیون کاراته توسط سازمان ورزش وقت بود. ریاست این فدراسیون به فرهاد وارسته واگذار گردید. در این سال تیم ایران با ترکیب اتحاد، سلیمی، مشفق، کیارش دیلمی، نصرتیان، استکانچی، همایون طبسی، فرزان فغانی و مهدی شیرازی جهت شرکت در یک تورنمنت سه جانبه راهی سوئد شد. در این رقابت ها تیم ایران موفق شد تیم های سوئد و دانمارک را شکست دهد.
در سال ۱۳۵۴ مسابقات قهرمانی «تیمی» کشور با شرکت کلیه سبک های شوتوکان، کان ذن ریو و وادیوریو در تهران برگزار شد. در این رقابت ها آکادمی کاراته سکوهای اول و دوم را تصاحب کرد و تیم دانشگاه تهران سوم شد.
در سال ۱۳۵۵ مسابقات قهرمانی اروپا با حضور ۱۴ تیم اروپایی و تیم ایران در تهران برگزار شد و یک طلای انفرادی توسط معصومی و دو برنز توسط سلیمی و مشفق به دست آمد. اما در رقابت های تیمی، در دور اول مغلوب فرانسه شدیم و خیلی زود از دور رقابت ها کنار رفتیم.
در سال ۱۹۷۷ تیم ملی کاراته ایران با ترکیب فرخ مشفق (کاپیتان)، جمشید سلیمی، محمد آرین خو، علیرضا احسانی، داریوش نبی، مرتضی البرزی و محمود شیرازی با مربیگری فرهاد وارسته در چهارمین دوره مسابقات جهانی که در توکیو برگزار می شد، شرکت کرد. تیم ایران در رشته کومیته تیمی پس از گذشتن از سد تیم های ایالات متحده، هند و اسپانیا به طور مشترک به همراه فرانسه سوم شد.
پس از پیروزی انقلاب اسلامی، ورزشهای رزمی بخصوص کاراته دوران رکورد طولانی را سپری نمودند ولی با توجه دوباره به این ورزش، ایران خیلی بیشتر از گذشته در رقابت های آسیایی و جهانی درخشید.

About احسان اخلاق منش

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *